Parafia Matki Bożej Zwycięskiej w Poznaniu

Archidiecezja Poznańska

Adwent - czas oczekiwania

Kiedy dni stają się coraz krótsze, a noce coraz dłuższe, w przejściu z jesieni do zimy - przeżywamy okres kościelnego roku liturgicznego nazywany Adwentem. Określenie "adwent" pochodzi od łacińskiego wyrazu adventus i oznacza "przyjście".

     Najstarsze ślady Adwentu, jako czasu oczekiwania na przyjście Zbawiciela, sięgają IV w. Nie od razu obowiązywał on w całym Kościele - najpierw w Hiszpanii i Galii. Początkowo był przygotowaniem na święto Epifanii (Objawienia Pańskiego), a dopiero od V wieku na święto Bożego Narodzenia. W VI wieku okres ten obchodzony był w Rzymie na dwa tygodnie przed Bożym Narodzeniem. Czas jego trwania nie był więc ściśle ustalony. Nie zawsze też Adwent posiadał charakter pokutny. Gdy papieżem był Grzegorz Wielki (540-604), polegał na czterotygodniowym, liturgicznym przygotowaniu na przyjście Pana. Dopiero od VIII w. nadano mu charakter pokutny, co znalazło swój wyraz w fioletowym kolorze szat liturgicznych, opuszczeniu radosnego hymnu Chwała na wysokości Bogu w Mszy św., ograniczeniu ozdób i muzyki w kościele.

     Po reformie roku liturgicznego w 1969 roku, okres ten posiada charakter pobożnego i radosnego oczekiwania, kiedy z tęsknotą wołamy: Przyjdź, nie zwlekaj! Przyjdź i oświeć nas! Naucz nas dróg swoich!

     Historię narodu żydowskiego określamy najkrócej jako dzieje ludu oczekującego na przyjście Mesjasza. Od bram raju aż do betlejemskiej groty towarzyszyła dziejom żydowskim obietnica. Nauczycielami i stróżami świętego oczekiwania byli prorocy. Jeden z nich, Micheasz, tak wyraził własne i narodowe tęsknoty: Ale ja wypatrywać będę Pana, wyczekiwać na Boga zbawienia mojego (Mi 7,7), prorok Izajasz zaś wołał: Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił (Iz 63,19).

     Wieki historii ostudziły żar tęsknoty i naród wybrany przestał czuwać, nie zauważył więc spełnionej przez Boga obietnicy. Dlatego tym doniosłej dziś Kościół nawołuje swych wiernych: Czuwajcie! Czuwajcie! To przypomnienie i wezwanie do czuwania, przewijające się na kartach Pisma Świętego, weszło do liturgii Kościoła. To właśnie czuwanie wyprowadzało pierwszych mnichów na pustynię, by tam oczekiwali przyjścia Pana.

     Wezwanie Czuwajcie! bliskie było ludziom średniowiecza. Nieustanna gotowość i myśl o Sądzie Bożym związanym z drugim przyjściem Chrystusa kazały ówczesnemu człowiekowi ubrać włosienicę, narzucić sobie surową ascezę, podjąć pokutę wielu wyrzeczeń. Wezwanie Czuwajcie przeniknęło twórców: Dantego i Michała Anioła i zachęciło ich do ukazania przejmującej wizji Sądu Ostatecznego.

     Dziś Adwent ma podwójny charakter. Jest czasem przygotowania do uroczystości Bożego Narodzenia, przez które Kościół czci pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi, ale zarazem jest okresem, w którym, wspominając to przyjście, oczekujemy drugiego, jakie będzie miało miejsce u kresu dziejów ludzkości.

     Liturgia Adwentu ukazuje nam dwie wielkie postaci: proroka Izajasza i św. Jana Chrzciciela. Pierwszy, uosobienie tęsknoty Starego Testamentu, jest prorokiem, który zostawił najwięcej proroctw związanych z Mesjaszem. Jan Chrzciciel nie tyle przepowiada, ile wskazuje na osobę Jezusa, który jako Zbawiciel i Odkupiciel już przyszedł i niedługo rozpocznie swą misję. Św. Jan Chrzciciel swoim życiem i słowem uczy wiernych, w jaki sposób należy przygotować się na przyjście Pana: przez pokutę, zerwanie z grzechem, powstanie z nałogów, słowem - ze starego człowieka przeobrażenie się w nowego, na wzór samego Chrystusa.

     Święty czas adwentowy jest także przypomnieniem pewnej prawdy, ogarniającej całe dzieje ludzkie, że Chrystus przyjdzie powtórnie, aby chwałą zmartwychwstania umarłych zakończyć dzieje świata. Zapowiadał przecież: Przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem (J 14,3). Kiedy odszedł, strapieni apostołowie usłyszeli potwierdzenie tej zapowiedzi: Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba (Dz 1,11). A zatem On przyjdzie, dlatego życie całego świata, życie każdego z nas jest czekaniem na Jego przyjście, jest adwentem przed tym powtórnym i ostatecznym przyjściem Chrystusa.

     Przeżywanie Adwentu powinno nas mobilizować do uporządkowania swego wnętrza tak, aby powitać Pana czystym sercem. Każdy Adwent to czas nawrócenia, by jeszcze raz, ale już głębiej i pełniej, przebyć drogę Jezusa, która jest drogą Kościoła w rozpoczynającym się roku liturgicznym.

     Adwent to oczekiwanie w ciemnościach symbolizujących człowieka pogrążonego w grzechu, szukającego ratunku i światła. Tym światłem jest dla nas Matka Jezusowa, jasna Jutrzenka, Zorza rano powstająca, która błądzących prowadzi ku niebu, ku zbawieniu. Ją szczególnie uwielbiamy w Adwencie, zwłaszcza przez nabożeństwa roratnie. Ona jest jakby drabiną Jakubową, po której zeszło na ziemię Zbawienie. Ona jest biblijną tęczą, zapowiadającą pojednanie, kres gniewu i kar. Ona, wybrana na Matkę Zbawiciela, zapowiada koniec nocy oczekiwania i bliskość wschodu Jego przyjścia. Ona w noc betlejemskiego cudu poda nam od żłóbka swego Syna, byśmy napełnieni Jego łaskami, szli przez życie ku wiekuistemu szczęściu.

---------------------------------------------------------------------------------------

Adwent (z łac. adventus - przyjście, przybycie) to okres w roku liturgicznym, który rozpoczyna się od I Nieszporów niedzieli po sobocie XXXIV tygodnia Okresu Zwykłego, a kończy przed I Nieszporami uroczystości Narodzenia Pańskiego w wieczór 24 grudnia. Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje cztery kolejne niedziele przed 25 grudnia. Stanowi pierwszy okres w każdym nowym roku liturgicznym.

Adwent składa się z dwóch odrębnych okresów:
1. czasu, w którym kierujemy nasze serca ku oczekiwaniu powtórnego przyjścia Jezusa w chwale na końcu czasów (okres od początku Adwentu do 16 grudnia włącznie);
2. czasu bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, w której wspominamy pierwsze przyjście Chrystusa na ziemię.
Zwornikiem wszystkich tekstów liturgii adwentowej obydwu części jest czytanie księgi proroka Izajasza. Czytanie to obrazuje tęsknotę za wyczekiwanym Mesjaszem.

Pierwsze ślady obchodzenia Adwentu spotykamy w IV w. między innymi w liturgii galijskiej i hiszpańskiej. Z pewnością Adwent nie istniał, dopóki nie ustalono stałej daty świąt Narodzenia Pańskiego. Została ona wyznaczona dopiero w II połowie IV wieku. W Hiszpanii pierwsze wzmianki o przygotowaniu do obchodu Narodzenia Pańskiego (choć nie jest ono określane mianem Adwentu) pochodzą z roku 380. Kanon 4 synodu w Saragossie, który odbył się w tym roku, poleca wiernym, aby od dnia 17 grudnia do Epifanii (6 stycznia) gorliwie gromadzili się w kościele, nie opuszczając ani jednego dnia. W tradycji gallikańskiej Adwent miał charakter pokutny i ascetyczny (post, abstynencja, skupienie), co wspomina św. Hilary (+ 367). W V w. biskup Tours, Perpetuus, wprowadził w Galii obowiązek postu w poniedziałki, środy i piątki w okresie trzech tygodni od dnia św. Marcina (11 listopada) do Narodzenia Pańskiego. W Rzymie okres przygotowania do Narodzenia Pańskiego został wprowadzony dopiero w drugiej połowie VI wieku. Adwent miał tu charakter liturgicznego przygotowania na radosne święta Narodzenia Pańskiego, ze śpiewem Alleluja, Te Deum laudamus, z odpowiednim doborem czytań i formularzy, bez praktyk pokutnych.
Od czasów św. Grzegorza Wielkiego (590-604) Adwent w Rzymie obejmował już 4 tygodnie. Był to czas bezpośredniego, liturgicznego przygotowania na obchód pamiątki historycznego przyjścia Chrystusa. Na początku IX w. Adwent nabiera także charakteru eschatologicznego - staje się czasem przygotowania na ostateczne przyjście Chrystusa. W wyniku połączenia tradycji gallikańskiej i rzymskiej ukształtował się Adwent, jaki przeżywamy do dziś - liturgicznie rzymski, a ascetycznie gallikański (kolor fioletowy, bez Gloria). Formę tę rozpowszechniały klasztory benedyktyńskie i cysterskie. W XIII w. znana ona była już w całym Kościele, do czego przyczyniły się nowe zakony, zwłaszcza franciszkanie.

Teksty liturgiczne Adwentu ukazują postacie Starego i Nowego Testamentu, przez których życie i działalność Bóg zapowiadał i przygotowywał świat na przyjście Jego Syna: Maryję, Jana Chrzciciela, Izajasza. Adwent to czas radosnego oczekiwania na spotkanie z Panem i przygotowania się do niego przez pokutę i oczyszczenie. Dlatego Kościół zachęca do udziału w rekolekcjach, przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania. Adwent nie jest jednak w sensie ścisłym czasem pokuty, tak jak na przykład Wielki Post.

Jak czytamy w "Ogólnych normach roku liturgicznego i kalendarza" z 1969 r.: "Adwent ma podwójny charakter. Jest okresem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez który wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Równocześnie jest okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa kieruje się dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Z obu tych względów Adwent jest okresem pobożnego i radosnego oczekiwania".
W czasie całego Adwentu, poza niedzielami i uroczystością Niepokalanego Poczęcia NMP (8 grudnia), odprawiane są Roraty. Ta bardzo dawna tradycja jest nadal w Polsce kultywowana. Roraty to Msze ku czci Najświętszej Maryi Panny, odprawiane wczesnym rankiem. Ich nazwa pochodzi od łacińskich słów pieśni często śpiewanej na ich początku - Rorate caeli desuper (Spuśćcie rosę, niebiosa). W czasie Rorat przy ołtarzu znajduje się dodatkowa, ozdobna świeca - symbolizuje ona obecność Maryi. Eucharystia rozpoczyna się przy zgaszonych światłach; zapalają się one dopiero podczas uroczystego hymnu "Chwała na wysokości Bogu". Jest to jeden z nielicznych przypadków w roku liturgicznym, kiedy hymn ten śpiewa się każdego dnia (chociaż wyłącznie podczas Rorat).
Według Abrahama Bzowskiego, dominikanina, wybitnego historyka Kościoła, początek Rorat w Polsce datuje się na XIII wiek. Ich odprawianie miał wprowadzić w Poznaniu książę Przemysł I Pobożny, a w Krakowie, na prośbę św. Kingi, Bolesław Wstydliwy. Największą popularność i szczyt rozwoju Roraty osiągają w XVI wieku. Codziennego udziału w tej Mszy świętej przestrzegali królowie Zygmunt Stary i Zygmunt August, królowa Bona, Anna Jagiellonka i Marysieńka Sobieska. Zygmunt I Stary i Anna, jego córka, starali się o to, aby w kaplicy królewskiej na Wawelu Roraty odprawiane były nie tylko w czasie Adwentu, ale przez cały rok raz na tydzień. Na ten cel przeznaczyli pewne fundusze i w 1545 roku utworzono, przy kaplicy zygmuntowskiej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi, specjalną kapelę śpiewaczą "rorantystów".
Z odprawianiem Mszy św. roratniej wiąże się zapalanie dodatkowej świecy. W dawniejszych czasach przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król, niosąc pięknie ozdobioną świecę, i stawiał ją na najwyższym lichtarzu na środku ołtarza. Podobne świece, lecz już nie ozdobione, przynosili do ołtarza prymas, senator, ziemianin, rycerz, mieszczanin i chłop - przedstawiciele ówczesnych stanów. Każdy z nich, wręczając świecę celebransowi, odpowiadał na jego pytanie: "Gotowy jesteś na sąd Boży?" - "Gotów jestem na sąd Boży".
Od IX w. dla drugiej części Adwentu charakterystyczne są tzw. antyfony "O", ponieważ wszystkie rozpoczynają się od tej właśnie litery: O Sapientia, O Adonai, O Radix Jesse, O Clavis David, O Oriens, O Rex gentium, O Emmanuel. Tak uszeregował je Amalariusz z Metzu (+ 850). Oparte są one na obrazach i symbolach biblijnych. Antyfony te w tłumaczeniu polskim stanowią siedem kolejnych zwrotek dawno śpiewanej pieśni "Mądrości, która z ust Bożych wypływasz". Ich treść obrazuje tęsknotę Izraelitów za Mesjaszem. Stosowane były pierwotnie jako antyfony do Magnificat w Liturgii Godzin. W odnowionej liturgii zachowały swoje tradycyjne miejsce. Ponadto włączone zostały w Mszę świętą jako wersety aklamacji przed Ewangelią.

III Niedziela Adwentu jest nazywana Niedzielą Różową lub - z łaciny - Niedzielą GAUDETE. Nazwa ta pochodzi od słów antyfony na wejście: "Gaudete in Domino", czyli "Radujcie się w Panu". Szaty liturgiczne mogą być - wyjątkowo - koloru różowego, a nie, jak w pozostałe niedziele Adwentu, fioletowe. Teksty liturgii tej niedzieli przepełnione są radością z zapowiadanego przyjścia Chrystusa i z odkupienia, jakie przynosi. Warto pamiętać, że oprócz Niedzieli Gaudete jest jeszcze tylko jedna okazja do używania szat liturgicznych koloru różowego - jest nią Niedziela LAETARE - IV Niedziela Wielkiego Postu.

 
Jan Paweł II
Bóg chce zamieszkać wśród ludzi
Anioł Pański, 7 grudnia 1997 r.
Jan Paweł II
Na szlaku do domu Ojca
Anioł Pański, 29 listopada 1998 r.
Jan Paweł II
Idźmy z radością ku Ojcu
Homilia w I Niedzielę Adwentu, 29 listopada 1998 r.
Jan Paweł II
Nadzieja jako oczekiwanie
i przygotowanie Królestwa Bożego

Audiencja generalna, 2 grudnia 1998 r.
Jan Paweł II
Szczególnie umiłowana przez Ojca
Anioł Pański, 8 grudnia 1998 r.
Jan Paweł II
Czas oczekiwania i nadziei
Anioł Pański, 5 grudnia 1999 r.
Jan Paweł II
Przygotujmy mieszkanie dla Chrystusa
Anioł Pański, 12 grudnia 1999 r.
Jan Paweł II
Bóg otworzył wszystkim drzwi do zbawienia
Anioł Pański, 19 grudnia 1999 r.
Jan Paweł II
Przygotujmy Chrystusowi miejsce w naszym sercu
Audiencja generalna, 20 grudnia 2000 r.
Jan Paweł II
Tajemnica Bożego Narodzenia
Anioł Pański, 24 grudnia 2000 r.
Jan Paweł II
Adwent głosi nadzieję
Anioł Pański, 2 grudnia 2001 r.
Jan Paweł II
Przez Maryję do Jezusa
Anioł Pański, 8 grudnia 2001 r.
Jan Paweł II
Dzień postu i błagania
Anioł Pański, 9 grudnia 2001 r.
Jan Paweł II
Radość serca
Anioł Pański, 16 grudnia 2001 r.
Jan Paweł II
Musimy być ludźmi pokoju
Audiencja generalna, 19 grudnia 2001 r.
Jan Paweł II
Chrystus nadzieją ludzkości
Anioł Pański, 1 grudnia 2002 r.
Jan Paweł II
Wyjdźmy na spotkanie Emmanuela
Anioł Pański, 18 grudnia 2002 r.
Jan Paweł II
Dar Boga dla ludzkości
Anioł Pański, 22 grudnia 2002 r.
Jan Paweł II
Oczekiwanie z nadzieją
Anioł Pański, 30 listopada 2003 r.
Jan Paweł II
Odnówmy naszą wiarę
Anioł Pański, 7 grudnia 2003 r.
Jan Paweł II
Adwent czasem nadziei
Audiencja generalna, 17 grudnia 2003 r.
Jan Paweł II
Chrystus przynosi zbawienie naszemu światu
Audiencja generalna, 22 grudnia 2004 r.
 
Benedykt XVI
Czas nadziei
Anioł Pański, 27 listopada 2005 r.
Benedykt XVI
Bóg przychodzi, aby nas wyzwolić od zła i śmierci
Nieszpory I Niedzieli Adwentu, 2 grudnia 2006 r.
Benedykt XVI
Bóg puka do drzwi naszych serc
Anioł Pański, 3 grudnia 2006 r.
Benedykt XVI
Pan daje czas, aby wszyscy mogli Go poznać
Nieszpory I Niedzieli Adwentu, 1 grudnia 2007 r.
Benedykt XVI
Radujcie się, bo Bóg jest blisko
Anioł Pański, 16 grudnia 2007 r.
Benedykt XVI
Kościół znakiem i narzędziem nadziei dla ludzi
Nieszpory I Niedzieli Adwentu, 1 grudnia 2007 r.
Benedykt XVI
Kosmiczny wymiar tajemnicy zbawienia
Anioł Pański, 21 grudnia 2008 r.
Benedykt XVI
Każdy człowiek potrzebuje nadziei
Anioł Pański, 29 listopada 2009 r.
Benedykt XVI
Mądrość Boża objawia się ludziom pokorym i prostym
Nieszpory dla środowisk akademickich Rzymu, 17 grudnia 2009 r.
Benedykt XVI
Szacunek dla każdego rodzącego się ludzkiego życia
Nieszpory I Niedzieli Adwentu, 27 listopada 2010 r.
Benedykt XVI
Człowieka poznaje się po jego oczekiwaniu
Anioł Pański, 28 listopada 2010 r.
Benedykt XVI
Adwentowa modlitwa do Boga Ojca
Anioł Pański, 27 listopada 2011 r.
Benedykt XVI
Dzieciątko jest znakiem cierpliwości Boga
Nieszpory dla środowisk akademickich Rzymu, 15 grudnia 2011 r.
Benedykt XVI
Świadkowie Boga, który jest blisko
Homilia podczas I Nieszporów Adwentu, 1 grudnia 2012 r.
Benedykt XVI
Maryja doskonale ucieleśnia ducha Adwentu
Anioł Pański, 2 grudnia 2012 r.
Benedykt XVI
Bierzmy przykład z Maryi Niepokalanej
Anioł Pański, 8 grudnia 2012 r.
Benedykt XVI
Dziewicy Adwentu powierzmy naszą drogę
na spotkanie z Panem
Anioł Pański, 9 grudnia 2012 r.
Benedykt XVI
Bóg będzie nas sądził według naszych czynów
Anioł Pański, 16 grudnia 2012 r.
Benedykt XVI
Tam, gdzie jest gościnność, tam jest Bóg i radość
Anioł Pański, 23 grudnia 2012 r.
 
liturgia.pl
Abecadło Adwentu
Biuletyn "Anamnesis" nr 28
Ojciec Święty o Adwencie
Biuletyn "Anamnesis" nr 12
Okres Adwentu i Bożego Narodzenia
wiara.pl
Słowniczek adwentowy
wiara.pl
Przewodnik po Adwencie
ks. Jan Augustynowicz
Adwent czasem czuwania
ks. Jacek Bąk
Tańczyć w Adwencie? Kwestia naszego sumienia
Bogdana Bochdan
Adwentowe rozmyślania
ks. Paweł Borto
Jaki adwent przeżywamy?

Część I
Część II
Część III
Robert Brzeziński
Przyjdź, Panie Jezu
Zdzisław Brzęk SDS
Przygotować drogę dla Pana
ks. Marek Chmielewski
Adwent "Leksykon duchowości katolickiej"
Katarzyna Czerniawska
Spuśćcie rosę, niebiosa
ks. Zbigniew Jan Czuchra MS
Adwentowe oczekiwanie
ks. Zbigniew Czuchra MS
Dumania adwentowe

Część I
Część II
Część III
Część IV
Barbara Dziadura
Defekt żłóbka
dr Barbara Fedyszak-Radziejowska
Adwent nie jest czasem karnawału
ks. Czesław Galek
Oczekiwanie
ks. Czesław Galek
Spotkać Zbawiciela
Grzegorz Gęsikowski
Adwent
ks. Józef Górzyński
W radosnym oczekiwaniu
ks. Dariusz Gronowski
Czekamy na przyjście Chrystusa?
ks. Dariusz Gronowski
Błogosławiona, która uwierzyła
Anselm Grün OSB
Adwent - Nadejście
Anselm Grün OSB
Kiedy wsłuchuję się w Boga
ks. Aleksander Herba
Znaki na słońcu
ks. Tomasz Horak
Nadchodzi Jego moc
ks. Tadeusz Huk
Anioł posłany do każdego z nas
Jerzy Jankowski
Rozważania adwentowe
ks. Waldemar Karasiński
Czy to już?
Andrzej Kasperek
Wiara w początek bez końca
ks. Michał Kaszowski
Przyjście Chrystusa w chwale - paruzja
ks. Roman Kempny
Pan jest blisko
ks. Roman Kempny
Czy w tym roku inaczej?
Piotr Klejny
Adwentowe oczekiwanie
ks. Augustyn Kuczok SDS
Czuwajcie
ks. Dariusz Kwiatkowski
Adwent
ks. Dariusz Kwiatkowski
Przewodnicy po Adwencie
ks. Tadeusz Kwitowski
Huczne zabawy w Adwencie
Anna Litwin
Adwentowe medytacje o Duchu, Oblubienicy i Nadziei

Czuwajmy
Nawracajmy się
Radujcie się
ks. Mieczysław Maliński
Adwent - czekanie na Zbawiciela
Czesław Matuszewski
Trzy wielkie postaci Adwentu
ks. Zenon Mońka
Żyć duchem Adwentu
ks. Bogusław Nadolski
Adwent afirmacją nadziei - "formy budowy" człowieka
Magda Nałęcz
Światło w ciemności
"Niedziela"
Czas na adwentowy wieniec
ks. Jan Okuła
Adwent czasem modlitewnej nadziei
ks. Jan Okuła
Oczekiwanie i modlitwa
ks. Jan Okuła
Modlitwa znaczona Adwentem
ks. Jan Okuła
Modlitwa czasem oczekiwania
ks. Tomasz Osiadacz
O Adwencie słów kilka...
Kazimierz Pek MIC
Jakiż to Bóg przyjdzie?
Maria Perczyk
"Rorate coeli de super" - Spuśćcie rosę niebiosa
Marek Piotrowski
Adwent - czas pokuty?
Barbara Popiołek
Rorate coeli
Grzegorz Pośniak
Marana tha! Wkrótce będę!
bp Kazimierz Romaniuk
"Czekajcie więc, bracia, cierpliwie na przyjście Pana"
bp Kazimierz Romaniuk
Trzy adwentowe dramaty
Weronika Różycka
Rozpoczynamy Adwent
Maciej Sablik
Pora wstać
Marian Salwik
Całe życie jest czekaniem
Władysław Sitek
Adwent
Anna Siudak FMM
Radosne oczekiwanie na przyjście Pana
Patrycja Skrobańska
Oczekiwanie
ks. Marek Spyra
Jak przygotować się na spotkanie?
ks. Paweł Staniszewski
Po co nam Adwent?
ks. Andrzej Supłat
Czas czekania
Krzysztof Szewczyk
Gwiazda lepszego świata
ks. Franciszek Szulc
Adwentowa szkoła wiary
Śpiewy liturgii Adwentu
Jan Uryga
Adwentowy czas oczekiwania
ks. Tadeusz Uszkiewicz
Na Kogo czekamy w Adwencie?
ks. Tadeusz Uszkiewicz
Prostujmy drogę Panu
ks. Tadeusz Uszkiewicz
Chrystus przychodzi do nas
ks. Dariusz Wojtecki
Przyjdź, Panie Jezu, bogaty w miłosierdzie!

Część pierwsza
Część druga
Część trzecia
ks. Jacek Żórawski
Przeżywanie Adwentu (2002)
ks. Jacek Żórawski
Przeżywanie Adwentu (2003)
 
Piotr Chmieliński
Rorate coeli...
ks. Krzysztof Gajewski SDS
Roraty i świeca roratnia
ks. Stanisław Hołodok
Adwentowe zwyczaje religijne
wiara.pl
Wieniec adwentowy: Świece oczekiwania
ks. Dariusz Kwiatkowski
Roraty
Witold Nanowski
Roraty
ks. Paweł Staniszewski
Roraty - rano czy wieczorem?
Małgorzata Zalewska
Symbole i zwyczaje Adwentu
wiara.pl
Dźwięk trąby Bożej...
Kancelaria św. Mikołaja
Roraty
youtube.com
Rorate Caeli
liturgia.pl
Abecadło Adwentu: Wielkie Antyfony
Śpiewnik kościelny
Mądrości, która z ust Bożych wypływasz
 
 
ks. Tomasz Opaliński
Po co rekolekcje?
Dominikańskie Duszpasterstwo Akademickie Beczka w Krakowie
Nagrania rekolekcji w MP3
Parafia św. Dominika Warszawa-Służew
Nagrania rekolekcji w MP3
Klasztor św. Jacka w Warszawie, oo. Dominikanie
Nagrania rekolekcji w MP3
dominikanie.pl
Dominikańskie rekolekcje adwentowe 2010
dominikanie.pl
Dominikańskie rekolekcje adwentowe 2009
dominikanie.pl
Dominikańskie rekolekcje Adwentowe 2008
Przygotujcie drogę Panu
Rekolekcje adwentowe Tezeusza 2011

Wstęp
Ewangelia
Noc pierwsza - człowiek
Noc druga - poszukiwanie
Noc trzecia - dialog
Noc czwarta - odpowiedź
Noc piąta - zadziwienie
Noc szósta - niemożliwe
Noc siódma - ciało i duch
Noc ósma - narodziny
Noc dziewiąta - powiew Ducha
Noc dziesiąta - nierealne
Noc jedenasta - niewiedza
Noc dwunasta - świadectwo
Podsumowanie i podziękowanie
Biblia na każdy dzień Adwentu (2010)
ks. Wojciech Kałamarz CM
Rekolekcje adwentowe 2010
ks. Marek Starowieyski
Rekolekcje w Radiu Watykańskim 2007 (format Real Audio)
wiara.pl
Przypatrzmy się powołaniu naszemu - Adwent 2006
wiara.pl
Adwentowa szkoła patrzenia - Adwent 2006
wiara.pl
Rorate coeli desuper - Adwent 2006
wiara.pl
Cnotliwy Adwent z Wiara.pl 2005
wiara.pl
Cnotliwemu życie smakuje
Mateusz Przanowski OP, Piotr Lichacz OP
Rekolekcje adwentowe 2003 ze św. Tomaszem z Akwinu
wiara.pl
Adwent z Wiara.pl 2003
wiara.pl
Adwentowa myśl na dziś - mówią Ojcowie Kościoła (2002)

Wprowadzenie
Nie lękaj się stać po stronie prawdy
Nie lękaj się być hojnym w przebaczaniu
Nie lękaj się pokornie czynić dobro

Spuśćcie nam Sprawiedliwego
Rozwiązać poplątane
Wołanie o abstynencję
Odwaga życia
ks. Mirosław Czapla
Znaleźć drogę do domu
Rekolekcje "Mateusza" na Adwent 2002
ks. Dariusz Larus
"Chcemy ujrzeć Jezusa" (J 12, 21)
Rekolekcje "Mateusza" na Adwent 2002
o. Dariusz Michalski SJ
Z ciemności do światła...
Rekolekcje "Mateusza" na Adwent 2002
Dariusz Piórkowski SJ
"Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć" (Iz 55, 6a)
Rekolekcje "Mateusza" na Adwent 2002

Adwent w Jerychu
Miejsce w pobliżu sykomory
"Po imieniu"
"Dzisiaj!"

Tydzień I
Tydzień II
Tydzień III
Tydzień IV

Część II
Część III
Część IV
Część V
Część VI
Część VII
Część VIII
Część IX
Część X
Część XI
Część XII
Część XIII
Część XIV
Część XV
Mateusz
Rekolekcje "Mateusza" na Adwent 2000
Mateusz
Mój wymarzony Bóg - czyli Zamyślenia adwentowe
Rekolekcje "Mateusza" na Adwent 1997
Jean Vanier
Jezus, dar miłości
Rekolekcje "Mateusza" na Adwent 1996

Część I
Część II

Dzisiaj jest:



Imieniny obchodzą:


Liturgia Słowa




Dziś obchodzimy

Świętych męczenników Andrzeja Kim Taegona, prezbitera, Pawła Chong Hasanga i Towarzyszy, wspomnienie

Imieniny

Eustachego, Filipiny

myśl dnia
„Aby zatriumfowało zło, wystarczy, aby dobrzy nic nie robili.”
Edmund Burke
czytanie

1 Tm 3, 14-16
Ps 111
Łk 7, 31-35

liturgia dnia

Newsletter